I4 I de vermolmde deksels staken lange, verdroogde handen, die moeite schenen te doen om de kist weer recht te zetten. Terwijl Halfvor daar naar beneden stond te kijken zag de arbeider toevallig zijn hand, die zóó stijf den steen vast hield, dat de vingertoppen heelemail wit waren. De man zag op naar zijn gezicht en moet daar iets vreeslijks gezien hebben. Hij gaf een schreeuw en liep weg. Maar Halfvor dacht nu niet meer aan hem. Hij was geheel verslagen door wat hij zag. 't Vreeslijkst was, dat de sterke lijklucht was opgestegen tot hoog in de lucht, en overal verkondigd had wat er gebeurd was. Een paar gieren zeilden in de wolken heen en weer, en wachtten maar op de duisternis om op hun prooi neer te schieten. Van verre hoorde men 't gonzen van een menigte klein zwart en geel gedierte, dat boven de kisten rond zwermde. Een paar straathonden kwamen aandraven, gingen met ver uithangende tongen aan den rand van den kuil zitten, en keken naar beneden. Halfvor herinnerde zich met een rilling, dat hij aan de helling van Hinnoms dal was, vlak bij de plaats waar vroeger Gehenna's vuur brandde. „Ja dit is Gehenna, de woning der ontzetting, " barstte hij uit. Maar Halfvor stond daar niet lang te kijken. Hij sprong in den kuil, verzette de zware kisten, en kroop rond tusschen de dooden. Hij zocht en zocht, tot hij de kist van kleine Greta vond. En toen hij die gevonden