14 8 die aan den horizont opsteeg, ontging hun niet. Zij wisten heel goed, dat geen regen te wachten was voor over een paar maanden, maar zoo gauw een van de witte zomerwolkjes oprees aan den horizont, verbeeldden zij zich, dat er een wonder gebeuren kon, en dat het gauw zou beginnen te regenen. „Wie weet of God ons nu niet eindelijk helpen wil?" zeiden zij. Terwijl ze met de grootste waakzaamheid den groei van de wolk volgden, en haar reis langs den hemel, begonnen zij er samen over te praten hoe het wel zijn zou, de groote droppels te hooren tikken tegen muren en vensters, het water uit de goten te zien stroomen en langs den weg loopen, zand en steentjes meêsleepend. Zij kwamen overeen, dat zij niet naar binnen zouden gaan, als het begon te regenen ; zij zouden stil blijven zitten en 't water op zich neer laten stroomen. Zij hadden er behoefte aan van water door- trokken te worden, zoo goed als 't uitgedroogde veld. Maar als de wolk een eindje naar boven gekomen was, konden ze niet anders dan opmerken, dat die verminderde en als 't ware wegsmolt. Eerst werden de donzige kantjes verteerd, dan begon 't vernietings- werk van binnen uit en zij viel uiteen in dunne reepjes en vlokjes. En een oogenblik later was zij verdwenen. Toen de boeren niets meer zagen werden ze heelemaal wanhopend. De oude mannen waren zoo krachteloos door de ziekte, dat zij de handen over de oogen legden, om te verbergen dat ze schreiden.