1 5 wisten zij de plaats niet weer te vinden, waar de stroom gedempt was ; ook niet waar de afgeleide bronnen lagen. En geen mensch heeft ze tot nu toe gevonden." „Maar wij, die hier naar water zitten te zuchten," ging hij voort, „waarom gaan wij niet heen om de bronnen van Koning Hiskia te zoeken ? Waarom gaan wij niet uit om den grooten stroom en de vele bronnen te vinden ? Als wij ze vonden, zouden de boomen weer op de hoogvlakte groeien, en dit land zou rijk en vruchtbaar wezen. Als wij ze vonden zou dat meer waard zijn, dan dat we goud ontdekten." Toen Gabriel met spreken ophield, begonnen de anderen zijn woorden te overwegen. Allen stemden toe, dat het wel wezen kon zooals hij zei, en dat het niet onmogelijk wezen zou den grooten stroom te vinden. Maar geen van hen stond op om heen te gaan, en met zoeken te beginnen. Niet eens Gabriel. Ze voelden wel, dat zijn woorden niet anders dan een voorwendsel waren, waarmeê hij zijn verlangen zocht te stillen. Toen begon Bo Ingmar Mansson, die tot nu toe stil naar de anderen had zitten luisteren. Hij zelf had geen koorts, maar niemand verlangde meer naar frisch water dan hij, want ook Gertrud was ziek .geworden. Om harentwil smachtte hij zóó naar water, dat zijn lippen droog waren, en hij had, als de anderen, alleen ge- dachten voor bronnen en stroomen. „Ik denk niet aan zulk heilig en bizonder water als jelui," zei Bo langzaam. „Maar van den morgen tot