I 55 De gewone drukke voorbereidingen voor de begra- fenis begonnen al spoedig, maar zij, die aan de kist werkten, stonden zich af te vragen, wie dit werk voor henzelf zou doen, en zij, die 't balsemen voorbereidden, praatten er op 't zelfde oogenblik over, hoe 't hun wezen zou, als ze zelf dood waren. „Denk er om, als je langer leeft dan ik," zei de eene vrouw tot de an- dere, „dat ik in mijn eigen kleeren begraven wil worden." „Denk er aan", zei haar vriendin, „dat ik zwart krip om mijn kist wil hebben, en mijn trouwring meê in 't graf nemen." En ondertusschen begon een zonderling praatje door de kolonie te sluipen. Niemand wist wie het 't eerst gezegd had, maar toen het gezegd was, letten allen er op, en begonnen er over te denken. Zooals 't dikwijls gaat, vonden alien in 't begin, dat wat voor- gesteld werd onmogelijk en onuitvoerbaar was, maar na een poosje kwam 't hun heel verstandig voor, en 't eenige wat men doen kon. Spoedig werd er over niets anders gesproken in de heele kolonie, onder de zieken en de gezonden, onder de Amerikanen en de Zweden. „'t Was misschien 't allerbest, dat de Dalecarliërs weer naar huis gingen," zei men. Geen van de Amerikanen konden zich ontveinzen, dat 't scheen of alle boeren in Jeruzalem zouden sterven. Hoe treurig 't ook zijn zou, als zooveel goede, eerlijke menschen de kolonie moesten verlaten, toch scheen er geen andre uitweg te zijn. 't Was beter,