I 56 dat ze naar huis reisden, en Gods zaak, zoo goed als zij konden, dienden in hun eigen land, dan dat ze hier in de heilige ,stad moesten omkomen. De Zweden meenden eerst, dat het hun volslagen onmogelijk zou zijn zich los te rukken van dit land, met al zijn heilige plaatsen en herinneringen, en ze rilden bij de gedachte, weer uitgedreven te warden in de onrust en den strijd van de wereld, na zich gewend te hebben aan 't liefelijke, veilige samenleven in de kolonie. Velen van hen vonden, dat het bijna beter was te sterven, dan weer naar huis te gaan. Maar dan kwam de gedachte aan hun geboorteplaats en vleide en lokte. „Misschien is er wel niets anders op te vinden, dan dat we naar huis gaan," zeiden zij. Op eens klonk de klok, die gewoonlijk de kolonisten voor de godsdienstoefeningen en vergaderingen in 't vereenigingslokaal bijeen riep. Allen waren heel ver- baasd en bijna verschrikt, want ze begrepen, dat Mrs Gordon wenschte, dat ze bij elkaar zouden komen, om samen over de thuisreis te spreken. Ze wisten zelf nog niet recht, wat zij wilden, maar er lag toch een verlichting in de gedachte, dat ze aan ziekte en dood konden ontkomen. Dat kon men 't • best daaraan mer- ken, dat velen, die zwaar ziek lagen, opstonden en kleeren aantrokken, om naar 't vereenigingslokaal te gaan. Daar heerschte niet die orde en netheid, die er gewoonlijk bij vergaderingen was. Niemand was gaan