1 59 't Werd heel stil in de kamer na Karins vraag. Niemand durfde haar antwoorden. Maar Karin had koorts, zooals al de andren, en ze had nauwelijks uitgesproken, voor men haar zag wankelen en bijna vallen. Mrs Gordon sloeg den arm om haar middel, en bracht haar de zaal uit. Toen Karin voorbij haar oude landgenooten kwam, knikten een paar van hen haar toe. „Dank je wel, Karin," zeiden ze. Zoodra Karin weg was, begonnen de Amerikanen weer over de thuisreis te praten, alsof er niets gebeurd was. De Dalecarliërs spraken geen woord, maar lang- zamerhand begon de een na den ander heen te gaan. „Waarom ga jelui weg ?" vroeg een van de Amerikanen. „De vergadering begint dadelijk, zoodra Mrs Gordon terugkomt." „Zie je dan niet, dat alles al beslist is ?" zei Ljung Bjorn. „Voor ons hoef jelui geen vergadering te houden. Wij waren op weg het te vergeten, maar nu herinneren we ons weer, dat niemand dan God bepalen kan of wij naar huis moeten gaan." En de Amerikanen zagen met verwondering, dat Ljung Bjorn en al zijn landgenooten 't hoofd hooger hieven, en er minder moedeloosen ellendig uitzagen, dan toen zij op de vergadering kwamen. Hun kracht en hun volharding kwamen terug, toen ze hun weg duidelijk v66r zich zagen, en er niet aan dachten, dat zij 't gevaar konden ont- vluchten.