I 58 die ze nog over had, maar meestal zat ze met de handen gevouwen voor zich uit te staren. Niemand kon bescheidener de kamer binnen komen dan Karin, maar hoe 't ook kwam, 't werd stil, toen ze kwam, en allen keerden zich om en zagen haar aan. Karin liep langzaam en ootmoedig voort. Ze ging niet midden door de kamer, maar sloop langs den muur, tot ze bij Mrs Gordon kwam. Mrs Gordon ging haar een paar stappen te gemoet en reikte haar de hand. „Wij zijn hier bijeen gekomen, om over de thuisreis te spreken," zei Mrs Gordon tot haar. „Hoe denk je daarover, Karin ?" Karin zonk een oogenblik ineen, alsof ze een slag gekregen had. In haar matte oogen blonk het sterkste verlangen. Zeker zag ze de oude hoeve voor zich, en dacht ze er aan, dat ze nog eens bij den haard in de groote kamer zou zitten, of aan 't hek staan en de kudde naar de wei zou zien drijven op een lente- morgen. Maar dat duurde maar een oogenblik. Karin richtte zich spoedig op, en haar gezicht hernam weer de gewone uitdrukking van taaie volharding. „Ik zou één ding willen vragen," zei Karin in 't Engelsch en zóó luid, dat allen 't konden hooren. „Gods stem riep ons hier naar Jeruzalem. Heeft nu iemand Gods stem gehoord, die ons beveelt weer van hier te trekken ?"