162 „Me dunkt je kunt wel zien, dat ik ziek genoeg ben, zonder dat je me hoeft te vergiftigen, " zei ze. „Je zou beter worden, als je 't water maar durfde proeven," hield Betsy aan. Gertrud antwoordde niet, maar na een poosje begon ze te snikken en te schreien. „Maar lieveling ! waarom schrei je?" vroeg Betsy. „'t Is zoo verschrikkelijk, dat niemand me drinkbaar water kan bezorgen," zei Gertrud, „dat ik hier van dorst moet sterven, zonder dat iemand medelijden met me heeft." „Ach, je weet wel, dat we je zouden helpen, als we konden," zei Betsy en streelde haar hand. „Waarom geef je me dan geen water?" snikte Gertrud. „Ik ben enkel ziek van dorst. Ik zou beter worden, zoodra ik maar goed water kreeg." „Er is geen beter water dan dit te krijgen, in heel Jeruzalem," antwoordde Betsy bedroefd. Gertrud luisterde niet. „'t Zou zoo erg niet zijn, als ik niet wist, dat hier goed water was," jammerde ze luid. „Dat ik nu van dorst moet sterven, terwijl er in Jeruzalem een heele put vol frisch, helder water is." Bo sprong op, toen hij dat hoorde en zag Betsy vragend aan. 't Meisje haalde de schouders op, en schudde het hoofd : „Och, dat verbeeldt zé zich maar," scheen ze te zeggen ; maar toen Bo er verwonderd uit bleef zien, trachtte ze Gertrud te verklaren wat ze bedoelde :