163 „Ik geloof niet, dat er nu goed water te krijgen is in Jeruzalem," zei ze. „Wonderlijk, dat je zoo'n slecht geheugen hebt," zei Gertrud, „of was je er misschien niet bij, toen we dien dag de oude plaats zagen, waar de tempel van de joden gestaan heeft." „Ja, daar was ik bij." „'t Was niet in de moskee van Omar, " zei Gertrud nadenkend, „neen, 't was niet in die mooie moskee midden op de plaats, maar 't was in de oude, leelijke, die aan de eene kant lag. Weet je niet, dat daar een put was?" „Ja, dat weet ik wel," zei Betsy, „maar ik begrijp niet, dat je gelooft, dat daar beter water is dan ergens anders in de stad." „'t Is toch vreeselijk, dat ik zooveel praten moet nu ik zoo'n brandenden dorst heb," klaagde Gertrud. „Je hadt toch wel kunnen luisteren naar wat Miss Young van den put vertelde." 't Deed haar werkelijk pijn met die droge lippen en brandende keel te praten, maar vóór Betsy had kunnen antwoorden, was ze druk bezig te vertellen wat ze van dien put wist : „Die put is de eenige in Jeruzalem, die altijd goed water heeft," zei ze. „En dat komt, omdat hij zijn bron in 't Paradijs heeft." „Ik zou wel eens willen weten, hoe jij of iemand anders dat weten kan, " zei Betsy en glimlachte.