164 „Ja," ging Gertrud heel ernstig voort, „dat weet ik. Zie je, Miss Young sprak van een armen waterdrager die in een fel drogen zomer in de oude moskee kwam, om water te halen. Hij maakte zijn emmer aan den haak van 't touw vast, dat boven den put hing, en liet hem neer. Maar toen de emmer tegen den waterspiegel sloeg, viel hij van den haak en zonk neer op den bodem van den put. Nu kan je wel begrijpen, dat de man zijn emmer niet verliezen wou." „Ja, dat begrijp ik," zei Betsy. Hij ging dan ook gauw een paar andere waterdra- gers halen en zij lieten hem neer in den donkeren put." Hier hief Gertrud zich op den elleboog op, en zag Betsy aan met oogen, die schitterden door de koorts. „Hij gleed heel ver naar beneden, begrijp je ! en hoe dieper hij kwam, hoe verbaasder hij was, want een zacht licht scheen hem tegen van den bodem van den put. En toen hij eindelijk vasten grond onder de voeten voelde, was het water weggeloopen, en in plaats daar- van vond hij daar beneden een heerlijken tuin. Zon en maan schenen daar, maar een zwakke nevel zweefde er rond, zoodat hij naar hen opzien kon. 't Merkwaar- digste was, dat het scheen of alles daar beneden sliep. Alle bloemen stonden met gesloten kelken, de bladen hingen op elkaar aan de boomen, en 't gras lag plat op 't veld. De heerlijkste boomen stonden tegen elkaar geleund te slapen, en de vogels zaten onbeweeglijk in de kronen. En niets was daar rood of groen, maar