166 „Lieveling, je wordt te moe van al dat praten," zei Betsy. „Laat me maar praten, dan begrijp je waarom er goed water in dien put is, " zuchtte Gertrud, „en nu is er ook niet veel meer te vertellen. Je begrijpt wel, dat niemand geloofd zou hebben, dat de man in 't paradijs geweest was, als hij dien tak niet meegenomen had, maar die leek op geen enkele boomsoort, die de men- schen tot nu toe gezien hebben, en daarom wilden zijn vrienden dadelijk in den put worden neergelaten. Maar, zie, nu was 't water teruggekomen en hoe diep ze ook doken, ze konden den bodem niet bereiken." „Ja, toen kreeg niemand meer 't paradijs ..te zien," zei Betsy. „Neen, niemand meer. Maar sinds dien tijd is 't water nooit meer weg geweest, zoodat hoewel velen, ontelbaar velen, 't geprobeerd hebben, niemand ooit weer op den bodem van den put gekomen is." Gertrud zuchtte diep. Toen begon ze op nieuw : „Zie je, 't is de bedoeling zeker niet, dat we in dit leven al het paradijs zullen zien." „Neen, zeker niet," stemde Betsy toe. „Maar 't voornaamste is, dat we weten, dat het ligt te slapen en op ons te wachten. En nu kun je toch wel begrijpen, dat er altijd helder, frisch water is in dien put, die zijn bronnen in 't paradijs heeft." „Ach, kon ik je toch maar van dat water bezorgen, waar je zoo naar verlangt," zei Betsy en lachte weemoedig.