I 67 Juist terwijl ze dat zei, deed een van haar zusjes de deur open en wenkte haar. „Betsy, Moeder is ziek," zei het kind, „ze ligt aldoor om jou te roepen." Betsy zag aarzelend rond, en wist niet of ze Gertrud alleen kon laten ; maar op eens nam ze een besluit en wendde zich tot Bo, die nog altijd bij de deur stond. „Je wilt wel even bij Gertrud blijven en haar oppassen tot ik weerom kom, " vroeg ze. „Ja," antwoordde Bo. „Ik zal haar oppassen zoo goed ik kan." „Probeer maar haar te laten drinken, " fluisterde Betsy terwijl ze heenging, „dat ze die gedachte loslaat, dat ze van dorst sterven zal." Bo ging op Betsy's plaats aan 't bed zitten. Gertrud scheen 't niet te kunnen schelen, of hij daar zat of Betsy. Ze bleef aldoor over dien Paradijsput praten en lag zich voor te stellen hoe verkwikkend, frisch en helder dat water wel wezen zou. „Zie je Bo, ik kan Betsy niet overtuigen, dat het water in dien put beter is dan eenig ander hier in de stad," klaagde zij. „Daarom doet ze geen moeite om 't voor me te krijgen." Bo was heel nadenkend geworden. „Ik zit er over te denken, of ik dat water niet voor je kan gaan halen." Gertrud schrikte hevig en greep hem bij den mouw van zijn jas om hem tegen te houden. „Ach neen, daar moet je niet aan denken. Ik klaag