1 7 1 dat het kan, " dacht Bo. Maar toen Gertruds hand de zijne streelde, bleef hij er over voortpraten hoe hij doen zou. „Dan ga ik recht uit, tot ik aan de Via Dolorosa kom," zei hij. „Ja daar is 't nooit z66 druk," viel Gertrud ver- heugd in. „Neen, daar kom ik alleen een paar ouwe nonne- tjes tegen," zei Bo vroolijk. „Ik kan dan wel onge- hinderd doorloopen, tot ik bij den harem en de gevan- genis kom. " Hier zweeg Bo op nieuw ; maar Gertrud lag steeds zijn hand te streden. 't Was als een zwij- gend verzoek om voort te gaan. „Ik geloof, dat ze zich minder dorstig voelt, alleen al omdat ik er over spreek, dat ik water zal gaan halen," dacht hij. „Ik zal haar maar vertellen hoe 't me gelukt." „Daar ginds bij de gevangenis kom ik wel weer in drukte en gedrang, " zei hij, „want de politie zal wel als gewoonlijk met een dief aankomen, en hem naar de gevangenis brengen, en dan blijft er altijd een heele troep menschen over de zaak staan praten." „Je gaat zoo gauw je kunt voorbij," zei Gertrud levendig. „Neen, ik ga niet voorbij ; dan zouden alien zeker dadelijk zien, dat ik geen inboorling ben. Neen ik blijf staan luisteren, alsof ik begrijp, waarover ze 't hebben." „Wat zou dat geven ? Je verstaat er toch niets van."