I 72 „Ik zou er wel zooveel van verstaan, dat ze praatten over iemand, die gestolen heeft. En als dan allen begrijpen, dat ze niets meer van dien dief daar te zien zullen krijgen, gaat de menschenmassa uiteen en ik loop door. Nu moet ik alleen nog 't donkere poortgewelf door en dan ben ik op de tempelplaats ; maar ik ben er zeker van, dat juist, als ik over een kind zal stappen, dat midden op de straat ligt te slapen, dan steekt een jongen zijn been uit, ik struikel en begin in 't Zweedsch te vloeken. Ik word gruwelijk bang, dat begrijp je, en kijk tersluiks naar de jongens, of ze niets gemerkt hebben ; maar ze liggen even onverschillig als daar straks en wentelen zich in 't vuil." Gertruds hand bleef over die van Bo liggen en hij werd daar zoo gelukkig door, z66 opgewekt, dat hij alles zou kunnen zeggen en doen om haar te behagen. Hij vond, dat 't net was, alsof hij aan een kind een verhaaltje zat te vertellen, en hij begon er pleizier in te krijgen, en sierde zijn verhaal op met allerlei avonturen. „Nu zal ik die wandeling zoo mooi maken, als ik maar kan, " dacht hij, „want dat houdt haar bezig. Later zal ik dan wel wat bedenken om haar er af te brengen." „Ja, en zoo kom ik dan in den zonneschijn op het groote, breede tempelplein," zei hij, „en ik moet je zeggen, dat ik 't eerste oogenblik jou en den put en 't water vergeet, dat ik halen zou."