1 77 „Ik begrijp geen woord van wat ze me toeroepen," ging Bo voort, „maar ik begrijp natuurlijk, dat ze boos zijn, dat een christen water uit den paradijsput haalde." Gertrud zonk heel bleek op 't kussen terug. „Ja, ik kan me wel begrijpen, dat je niet met dat water thuis kunt komen," zei ze bijna toonloos. „Neen, dat is nog niet zoo makkelijk, " dacht hij. Maar toen hij haar angst zag werd hij op nieuw be- wogen. „Ik geloof zeker, dat ik 't zoo zal inrichten, dat het paradijswater in elk geval bij Gertrud komt," dacht hij. „Nemen ze je 't water niet af?" vroeg Gertrud. „Neen, om te beginnen staan ze maar te schreeuwen. Ze weten niet recht wat ze willen." Bo hield een oogenblik op. Hij wist zelf niet al te best hoe hij er zich uit redden zou. Gertrud kwam hem te hulp : „Ik hoopte, dat hij, die daar zat te praten met zijn leerlingen, je zou redden," zei ze. Bo haalde diep adem. „Neen, dat je dat raden kon, " barstte hij uit. „Nu zie ik, dat die moskeebestuurder in zijn mooien vossenpels 't volk bevelen geeft," ging hij voort. „Dan rukken eenigen van hen den dolk uit de gordels en stormen op mij aan. 't Is zeker de bedoeling me gauw van kant te maken, maar 't is wonderlijk : ik ben niet bang voor mijn leven, ik ben alleen bang, dat ze 't Jeruzalem, II.12