I 76 niet zoo rustig ben als toen ik kwam. Nu ik 't water heb, ben ik bang het te verliezen. En als ik naar de poort ga, word ik nog banger, want ik meen roepen en schreeuwen te hooren." „Ach, wat kan er nu toch te doen zijn ?" vroeg Gertrud en Bo zag, dat ze bleek werd van schrik. Maar Bo's fantazie kreeg juist meer vaart, toen hij zag hoe Gertrud in zijn verhaal mee leefde, en hij barstte uit : „Wat er te doen is ? Ja, dat zal ik je zeggen. Heel Jeruzalem komt me te gemoet." Hij haalde een oogenblik diep adem, als om zijn verbazing en schrik uit te drukken. „Ja, zij zijn alien opgestaan, zij, die op de steenen lagen te rusten buiten El Aksa, en ze schreeuwen. En hun geroep doet menschen toestroomen van alle kanten. Van Omars moskee komt de hoogste tempelbeambte aanrennen met een grooten tulband en een pels van vossenvel, en van de ingangen komen kinderen, en uit alle hoeken van de tempelplaats komen luiaards, die er hebben liggen slapen. En ik zie niet anders dan gebalde vuisten en schreeuwende monden en hoog opgeheven armen. En 't is een gewarrel voor mijn oogen van bruingestreepte mantels en wapperende kleeren, en roode gordels en gele muilen, die op 't veld stampen." Bo wierp een blik op Gertrud, toen hij dat vertelde. Ze deed hem geen vragen, maar ze luisterde met ge- spannen aandacht, en in haar angst was ze wat in bed op gaan zitten.