INGMAR INGMARSEN. Op een Zondagmiddag, toen de boeren uit Dale- carlië anderhalf jaar in Palestina geweest waren, hielden alle kolonisten gezamenlijk godsdienstoefening. 't Ging tegen Kerstmis en de winter was gekomen, maar 't was een warme, zachte dag, zoodat de vensters van 't groote vereenigingslokaal open stonden. Midden onder 't zingen van een van Sankey's liederen, werd er aan de poort gebeld. 't Was een zacht, nederig bellen, maar één tikje ; als de vensters niet open gestaan hadden zou niemand het gehoord hebben. Een van de jonge mannen, die dicht bij de deur zat, ging open doen en niemand dacht er over wie dat wel wezen zou. Een poos later hoorde men zware stappen langzaam en voorzichtig de marmeren trap opkomen. Toen de aankomende de bovenste tree bereikt had, bleef hij lang staan. Hij scheen zich te bedenken, eer hij met nog grooter aarzeling over den marmeren vloer van de groote open vestibule buiten 't vereenigingslokaal ging. Eindelijk legde hij zijn hand op den knop van de deur en drukte dien naar beneden. Toen deed hij