I 8 de deur heel zacht open, zoowat tot op een halven duim en verder scheen hij niet te kunnen komen. Toen ze de stappen eerst hoorden, hadden de Zweedsche boeren heel onwillekeurig wat zachter gezongen, om beter te kunnen hooren, en nu keken zij allen om naar den ingang. Die voorzichtige manier van een deur open doen was hun allen zoo heel bekend. Ze ver- gaten heelemaal, waar ze waren. Ze dachten, dat ze thuis in Dalecarlië zaten, in een van hun eigen kleine huisjes. Maar oogenblikkelijk kwamen ze tot zich zelf en keken weer in hun gezangboeken. De deur gleed nu zacht en geluidloos open, zonder dat wie er voor stond zich nog zien liet. Bij Karin Ingmarsdochter en een paar anderen was 't alsof een roode wolk over hun gezicht gleed, terwijl zij hun gedachten bijeen trachten te houden en meê te zingen. Maar de mannen begonnen luider te zingen, met sterker stem dan vroeger, zonder aan den rechten toon te denken. Eindelijk, toen de deur open gekomen was tot zoowat een voet breed, vertoonde zich een lange, leelijke man, die zich door de nauwe opening trachtte te dringen. Hij kwam binnen in een zeer ootmoedige houding, en in zijn vrees om de godsdienstoefening te storen, waagde hij niet 't lokaal in te gaan, maar bleef vlak voor den drempel staan, met gebogen hoofd en gevouwen handen. Hij droeg fijne, zwart lakensche kleeren, die wijd.