1 89 Karin had nauwlijks die vraag gedaan of Ingmar sloeg de oogen neer, en bleef stil zitten zonder een spier op zijn gezicht te vertrekken. „Misschien is 't nu de dominé," raadde Karin. Ingmar bleef stijf en strak zitten en antwoordde niet. „Ik heb ook al gedacht, of 't Per, de broer van Ljung Bjorn zou wezen, die de voornaamste man in de heele gemeente is, " hield Karin aan, maar ook nu kreeg ze geen antwoord. „Ik weet wel," begon ze opnieuw, „dat het de ge- woonte was, dat de menschen zich naar den heer des huizes op Ingmarshoeve richtten, maar niemand kan verlangen, dat ze zich zullen laten sturen door iemand, die zoo jong is als jij." Ze hield op en eindelijk gaf Ingmar antwoord : „Je weet wel, dat ik te jong ben om in den raad of de jury benoemd te worden." „Men kan de menschen ook wel besturen zonder een ambt te hebben, " zei Karin. „Ja," antwoordde Ingmar, „dat is ook zoo." Toen Ingmar dit zei, voelde Karin een groote blijdschap. „Ach ! nu hoef ik hier niet meer naar te vragen," dacht ze, maar ze kon niet laten er blij om te zijn, dat de oude macht en 't aanzien van haar geslacht op Ingmar was overgegaan. Ze richtte zich op in den stoel en begon op vaster toon te spreken dan tot nu toe : „Ik dacht wel, dat de menschen verstandig zouden