i90 wezen en begrijpen, dat je goed gedaan hebt door de hoeve over te nemen, " zei ze. Ingmar zag Karin lang aan. Hij begreep wat ze met die woorden bedoelde. Ze was zeker bang geweest, dat de gemeenteleden hem verachten zouden, omdat hij Gertrud ontrouw geworden was. „God heeft me niet op die manier gestraft," zei hij. „Als het dat niet is, dan heeft hij een ander groot verdriet gehad, " dacht Karin. Ze bleef een heele poos stil zitten nadenken ; zij leefde zich met groote moeite in de gedachten en gevoelens in, die ze in 't oude land gehad had. „Ik zou wel eens willen weten of er iemand in de gemeente bij onze leer gebleven was?" vroeg Karin. „Misschien een of twee, meer niet." „Ik dacht altijd, dat nog een paar de stem van God zouden hooren en ons volgen," zei ze en zag Ingmar vorschend aan. „Neen," zei Ingmar, „voor zoover ik weet heeft niemand Gods roepstem gehoord." „Toen ik je gistren zag, dacht ik, dat je de genade van God ontvangen hadt, " zei Karin. „Neen, daarom ben ik niet hier gekomen." Karin hield een poos op met vragen. Toen begon ze weer voorzichtiger, alsof ze bang was voor het antwoord : „Nu is er zeker niemand meer in 't dorp, die nog aan ons denkt." Hierop antwoordde Ingmar een beetje verlegen : „Nu