192 Nu meende ze zich te herinneren, dat de zusters haar • verteld hadden, dat er iets niet in orde was tusschen Ingmar en zijn vrouw. Heb jelui geen kinderen ?" vroeg ze eindelijk. „Neen," zei Ingmar, „die hebben we niet." Karin was nu ten einde raad; ze streek maar aldoor met de handen over haar boezelaar. Ze kreeg lust Ingmar ronduit te vragen waarom hij gekomen was. Nooit was zooiets als hij deed, op Ingmarshoeve vertoond. Ingmar zelf kwam haar te hulp. „Barbro en ik gaan scheiden, " zei hij met een harde stem. Karin sprong op. In eens was ze weer, zooals ze als huisvrouw op Ingmarshoeve geweest was. Ze voelde niets dan haar oude gevoelens en gedachten. „God beware je, wat zeg je ?" barstte ze uit. „Nooit is dat nog in onze familie gebeurd, dat iemand schei- den ging." „'t Is al bepaald," zei Ingmar, „we werden in den herfst van tafel en bed gescheiden. Als dit jaar voorbij is, vragen we geheele scheiding aan." „Wat heb je dan tegen haar?" vroeg Karin, „je zult nooit iemand krijgen, die vermogend en in aan- zien is." „Ik heb niets tegen haar," zei Ingmar ontwijkend. „Heeft zij dan scheiding aangevraagd?" „Ja," zei Ingmar, „dat heeft zij gedaan."