1 9 3 „Als je tegenover haar geweest was, zooals 't moest, zou ze geen scheiding hebben aangevraagd, " zei Karin heftig. Karin greep vast om de leuning van den armstoel. Ze was hevig ontroerd. Dat was 't duidelijkst hier aan te merken, dat ze over Halfvor ging spreken. „'t Is goed, dat Vader en Halfvor dood zijn, zoodat ze dit niet meer hoeven te beleven," zei ze. „Ja, 't is voor allen 't beste dood te zijn," zei Ingmar. „En nu ben je hier om Gertrud, " barstte Karin uit. Ingmar antwoordde niet, maar boog het hoofd. „Schaam je je niet ?" vroeg zijn zuster. „Ik schaamde me meer den dag van de verkooping op Ingmarshoeve." „Wat meen je wel, dat de menschen zullen zeggen, dat je weg reist en een ander vraagt, eer je nog wettig van je eerste vrouw gescheiden ben ?" „Er was geen tijd te verliezen," zei Ingmar zacht- moedig, „Ik moest wel hierheen komen om met Gertrud te spreken. We kregen bericht, dat ze op weg was om gek te worden." „Daar hadt je je niet ongerust over hoeven maken," zei Karin heftig. „Hier zijn wel menschen, die beter op Gertrud passen, dan jij kunt." 't Bleef een poos stil in de kamer. Toen stond Ingmar op. „Ik had een ander eind aan dit gesprek verwacht, " zei hij en bewoog zich nu zó6 waardig, Jeruzalem. II. 13