1 95 „Ik geloof niet, dat Gertrud nog zoo over je denkt als vroeger," voer ze uit. „Ik weet wel, dat niemand hier in de kolonie aan een huwelijk denkt," zei Ingmar. „Maar ik wilde 't in elk geval probeeren." „Ja," viel Karin hem in de rede, „je hoeft er je niet aan te storen wat wij, die tot de kolonie hooren, elkaar beloofd hebben ; maar misschien hecht je er meer gewicht aan, als ik je zeg, dat Gertrud waar- schijnlijk haar hart op een ander gezet heeft." Ingmar was dicht bij de deur. Toen hij dat hoorde, bleef hij staan en voelde voor zich uit, alsof hij 't slot niet zien kon. Hij keerde zijn gezicht niet naar Karin. 't Duurde een poos eer Karin haar woorden terugnam. „God beware me, dat ik zeggen zou, dat een van ons iemand met zinnelijke liefde liefhad," zei ze, „maar ik geloof, dat Gertrud den geringsten broeder hier in de kolonie meer lief heeft dan jou, die er buiten staat." Ingmar haalde diep adem, deed haastig de deur open en hing heen. Karin Ingmarsdochter zat een oogenblik in droevig peinzen verzonken. Toen stond ze op, streek haar haren glad, knoopte den hoofddoek om en ging naar Mrs Gordon. Karin zei haar openhartig waarom Ingmar gekomen was. Zij raadde Mrs Gordon aan, Ingmar niet in de kolonie te laten blijven, als ze niet een van de zusters wilde verliezen. Maar nu gebeurde het dat, terwijl