196 Karin sprak, Mrs Gordon aan 't venster zat en naar beneden op de plaats keek, waar Ingmar tegen den muur stond te hangen, en er hulpeloozer en besluite- boozer uitzag dan ooit. Een zwakke glimlach vloog over Mrs Gordons gezicht. Ze antwoordde Karin, dat ze niet graag iemand uit de kolonie verdrijven zou, allerminst iemand, die van zoo ver kwam en zooveel familie had onder de kolo- nisten. Als nu God Gertrud een beproeving zond, zei ze, dan moesten zij zich wel wachten haar die niet te laten doormaken. Karin was verwonderd over 't antwoord. In haar ijver kwam ze dicht bij Mrs Gordon en kon op eens zien wie 't was, die deze zag, en waar ze over glim- lachte. Maar Karin, op haar beurt, zag alleen hoe Ingmar op haar vader ging lijken, en hoe boos ze ook op hem was, ergerde het haar toch, dat Mrs Gordon niet begreep, dat iemand, die er zoo uitzag, een man was, die boven alle anderen stond, en wijzer was dan andere menschen. „Nu ja," zei ze, „u kunt hem ook wel laten blijven, want hij zal toch wel maken, dat alles gaat zoo als hij wil." Op den avond van dien dag waren de meeste kolo- nisten in de groote zaal bijeen. Daar hadden ze 't heel genoeglijk en prettig. Sommigen zaten naar de kinderen