2 I7 „Juist op dien tijd had ik het thuis ook zoo pleizierig niet. Vader was voor de derde keer getrouwd en 't beviel me niet onder een stiefmoeder te staan, nu ik een poos eigen baas geweest was. En omdat ik zelf niet precies wist of ik ja, of neen zeggen zou, ging alles zooals Vader wilde. Ik nam 't niet ernstig genoeg op, zie je." „Neen," zei de man, „ik zie wel, dat je 't als een spelletje beschouwde." „Ik wist niet wat ik gedaan had, vóór ik hoorde, dat Gertrud van haar ouders weggeslopen was en naar Jeruzalem gegaan. Maar sinds dien tijd heb ik geen rust gehad. Ik had haar waarlijk niet zoo ongelukkig willen maken. En nu zie ik hoe jij er onder lijdt," ging de vrouw voort, „en ik moet er aldoor aan denken, dat het alles mijn schuld is." „Ach neen," zei de man, „ik draag de gevolgen van mijn eigen schuld. Ik heb 't niet erger dan ik verdiend heb." „Ik weet niet hoe ik de gedachte verdragen moet, dat ik zooveel ellende heb veroorzaakt," zei de vrouw. „Elken avond verwacht ik, dat je weg zult blijven. Hij blijft nog daar bij de rivier, denk ik dan. En dan is 't als hoor ik menschen buiten en denk, dat ze je naar huis komen dragen. En dan denk ik hoe ik het daarna hebben zal. Of ik ooit in mijn leven zal kunnen vergeten, dat ik je den dood heb aangedaan." „Terwijl ze zoo sprak en lucht gaf aan haar bekom-