ZIó meringen, zat de man daar met wonderlijke gedachten ! „Nu wil zij ook getroost en geholpen worden," dacht hij. Hij vond 't eigenlijk maar lastig, dat ze ongerust over hem was. Hij vond 't prettiger, toen ze zoo kalm was, zoodat hij er niet aan hoefde te denken, dat zij bestond. „Ik kan haar zorgen er niet bij dragen," dacht hij. „Maar hij begreep, dat hij iets zeggen moest. „Wees maar niet ongerust over mij, " zei hij. „Ik zal geen nieuwe misdaad voegen bij wat ik al misdaan heb." En alleen om die woorden kwam er een glans op haar gezicht." Toen Ingmar dit alles geschreven had, bleef hij zitten met de pen in de hand, en zag voor zich uit. „Dat wordt een vreeselijke lange brief," dacht hij. „Ik zal wel den heelen nacht zitten schrijven." Maar eigenlijk voelde hij, dat hij blij was alles nog eens weer te doorleven, wat hij met Barbro had door- gemaakt. Hij kon niet laten te hopen, dat de predikant haar den brief zou laten lezen, en dat zij bewogen zou worden, als ze zag hoe goed hij alles nog wist. „Maar hoewel de man meende, dat hij niets om zijn vrouw gaf," schreef Ingmar verder, „bleef hij toch thuis een paar avonden, nadat ze hem gezegd had hoe onge- rust ze was. De vrouw deed niet, alsof ze begreep, dat hij om haar thuisbleef. Ze was kalm en stil als gewoonlijk. Maar zooals dominé wel weet, was Barbro heel goed voor al de oude menschen geweest,