222 de schuur en ging naar 't huis. Op dat oogenblik deed een vreemde man het hek open en kwam de plaats op. Toen zij elkaar tegenkwamen, groette de vreemde en vroeg of Barbro Svensdochter thuis was. „Ik ben een oude kennis van haar," zei hij. „Wonderlijk was het nu, dat de man dadelijk meende te weten wie de vreemde was. „Dan ben je zeker Stig Bórj esen, " zei hij. „Ik dacht niet, dat iemand me hier kende," zei de man. „Ik ga dadelijk weer heen, ik wilde Barbro maar even spreken. Maar zeg nu niet aan Ingmar Ingmarsen, dat ik hier geweest ben. Misschien zou hij 't niet goed vinden, dat ik hier kwam." „Ach, ik denk, dat Ingmar blij zou zijn, als hij je zag, " zei de man. „Hij is er zeker benieuwd naar hoe zoo'n ellendeling er wel uitziet." „Hij was er woedend om, dat die ellendige kerel al maar rondliep, en de menschen wijsmaakte, dat Barbro Svensdochter van hem hield. „Nooit heeft iemand me een ellendeling genoemd," zei Stig nu. „Zoo, heeft niemand dat ooit gedaan, dan doe ik het nu," zei de man, en meteen hief hij zijn hand op en gaf hem een oorvijg. „De man stoof achteruit, hij werd doodsbleek en akelig woedend. „Pas op," zei hij, „je weet niet watje doet. Ik wil alleen geld van Barbro leenen. Ik heb haar niets anders te zeggen."