224 je zeggen, dat de tweede vrouw van Sven Persson van die familie was. Alle leden van 't geslacht van den Treurheuvel zijn naar een andere streek verhuisd, waar niemand weet wie ze zijn, maar mijn moeder wist het. Zij zweeg er over, en zei aan niemand wie Sven Pers- son tot vrouw had gehad, eer ik wou trouwen met Barbro. En toen ik 't hoorde, kon ik haar niet nemen, maar ik zweeg als een eerlijk man. Als ik een ellen- deling geweest was, zou ik het wel gezegd hebben. En nu heb ik alle schande, die ik hierdoor op me laadde, zwijgend gedragen, tot je me sloeg. En Sven Persson zelf heeft nooit geweten wat hij zich op den hals gehaald had, want zijn vrouw stierf, toen die eenige dochter geboren was. En de dochters uit de familie zijn beschaafd en beminnelijk, 't zijn alleen de jongens, die blinde idioten worden. En nu moet je maar hebben wat er van komt. Je kunt wel begrijpen hoe ik je uitgelachen heb, als ik er aan dacht, dat je je meisje ontrouw werdt en als ik aan den Ingmar Ingmarsen denk, die na jou de hoeve zal besturen. En nu wensch ik je veel geluk met je vrouw." — „Maar terwijl Stig dicht bij den man stond en dit alles uitstootte, zag deze toevallig naar 't huis. En daar zag hij een punt van een rok uit de deur steken. Hij begreep toen, dat Barbro in den gang gegaan was, toen zij zag, dat hij en Stig elkaar tegenkwamen, en dat ze daar stond en alles gehoord had. Toen werd de man bang en de gedachte ging hem door 't hoofd. „Dat