2 25 was ellendig, dat Barbro dat hoorde. Zou 't mogelijk zijn, dat nu gebeurd is, wat ik al zoolang gevreesd heb? Zou 't kunnen zijn, dat dit Gods straf is, die ik verwacht heb ?" „En nu gebeurde het, dat de man voor 't eerst goed voelde, dat hij wezenlijk een vrouw had, en dat het zijn plicht was haar te beschermen. Daarom dwong hij zich nog eens tot luid lachen, en deed alsof hij heelemaal niet bezorgd was. „'t Was goed, dat je me dit vertelde. Nu hoef ik geen hekel meer aan je te hebben." „Zoo," zei Stig. „Neem je het zoo op ?" „Ja, je meent toch niet, dat ik even dom zal zijn als jij, en mijn geluk verspelen zal om al die malle praatjes." „Nu, dan heb ik je niets meer te zeggen," zei Stig. „Ik hoop, dat je over een jaar nog zoo zeker van je zaak zult zijn." „Je mag gerust binnen komen om met Barbro te spreken," zei de man, toen hij zag, dat de ander heen wilde gaan. „O neen, dat heeft geen haast," zei Stig nu. „Toen hij weg was, ging de man gauw naar de kamer om met zijn vrouw te spreken. Ze stond daar op hem te wachten, en eer hij nog een woord zeggen kon, begon ze heel kalm : „Ingmar, laten we toch niet aan die kinderpraat gelooven. Wat heb ik nu te maken met wat honderde jaren geleden gebeurd is, als 't ooit gebeurd is. Jeruzalem. II. 15