2 33 gemaakt, wat je verleden jaar hebt bedorven, " zei ze. „Je zoudt er anders je heele leven berouw over gehad hebben." En eindelijk, toen hij bezwaren bleef maken: „Je hoeft niet bang voor de hoeve te zijn. Je zult die van me koopen als je terug komt. Maar terwijl je in Jeruzalem ben, zal ik die voor je besturen." „Zoo trokken ze naar de hoeve, om alles voor de scheiding in orde te maken. Nu had hij 't zwaarder dan ooit. Hij zag, dat Barbro nu gelukkig was, en blij van hem af te komen. Ze sprak er 't liefst over hoe Gertrud en hij 't samen zouden hebben. Vooral hield ze hem graag voor, hoe blij Gertrud zou zijn, als hij haar in Jeruzalem kwam halen. En eens, toen ze daar lang mee doorging was 't hem als een openbaring, dat Barbro niet van hem hield, anders zou ze er wel niet altijd over praten om hem bij Gertrud te brengen. „Toen stoof hij op en sloeg op de tafel. „Ik zal wel gaan," riep hij, „maar praat nu hier niet meer over." „Dan wordt alles goed," zei ze blij. „Denk er maar aan, Ingmar, dat ik geen gerust oogenblik meer hebben zal, vóór je met Gertrud verzoend ben." „En zoo maakten ze dat alles door. De predikant waarschuwde hen, de kerkeraad waarschuwde hen, en op het herfstting werden ze gescheiden. " — Hier hield Ingmar op en lei de pen neer. Nu wist de dominé alles. Er bleef nog over hem te vragen of hij met Barbro spreken wou en vooral haar zien af te