232 „Ze vouwde de handen, en de man zag, dat ze de lippen bewoog. „Dank je daar God voor ?" vroeg hij. „Den heelen zomer heb ik om verlossing gebeden," zei ze. „O God, moet ik dan mijn geluk verliezen, ter wille van zoo'n sage." „'t Was geen sage," zei Barbro, „'t kind was blind." „Dat weet niemand," zei hij, „als 't was blijven leven zou je gezien hebben, dat 't goede oogen had." „Maar mijn volgend kind wordt in elk geval een idioot," zei ze, „want nu geloof ik er aan." „De man bleef haar tegenspreken. „Maar 't is niet alleen om 't kind, dat ik scheiden wil," zei ze. „Hij vroeg wat er dan verder aan scheelde. „Ik wil, dat je naar Jeruzalem zult gaan en Gertrud halen." „Dat doe ik nooit," zei hij. „Je moet 't om mijnentwil doen," zei ze, „om mij mijn rust terug te geven." „Hij verzette zich en zei, dat ze iets onmogelijks van hem verlangde. „Je moet het toch doen, omdat 't eer- lijk is. Je ziet wel : als wij voortgaan te leven als man en vrouw, zal God nooit ophouden met ons te straffen. " „Ze wist van den beginne af, dat ze hem kon doen toegeven, omdat hij een slecht geweten had. „Je zult er blij om zijn, als je alles weer hebt goed