2 3 5 Hij draaide de lamp neer en ging uit de meubel- makerij. Hij zag er nog gedrukt en ongelukkig uit, maar hij was vast besloten te doen wat zijn vrouw verlangde. Hij kwam naar buiten en zag een achterdeur, die open stond. 't Was al helder dag, hij ging in de deur staan en genoot van de frissche lucht. „'t Is geen tijd meer om naar bed te gaan," dacht hij. De zonnestralen kwamen langzaam aanzetten over de heuvels. Deze werden met een bruinroode schemering overgoten ; maar al wat hij zag, veranderde voortdurend van kleur. op de helling beneden den Olijfberg zag Ingmar Gertrud aankomen. Zonnestralen volgden en omringden haar. Ze liep met lichten tred, alsof ze blij en gelukkig was, en Ingmar vond, dat 't scheen, alsof de stralende glans van haar uitging. En achter Gertrud aan zag Ingmar een lange man sluipen. Hij volgde haar op een afstand, stond nu en dan stil, en keek een anderen kant uit, maar het was duidelijk, dat hij over Gertrud waakte. Ingmar herkende den man spoedig. En op 't zelfde oogenblik keek hij peinzend naar den grond. Toen meende hij veel te begrijpen van wat hij den vorigen dag opgemerkt had, en een groote vreugde steeg op in zijn ziel. „Nu begin ik te gelooven, dat God mij helpen wil," zei hij.