DE DERWISCH. Op een avond tegen de schemering liep Gertrud in de straten van Jeruzalem. Zij werd toen getroffen door een langen, tengeren man in een versleten zwart kleed, die voor haar uitliep. Gertrud vond, dat er wat bizonders aan hem was, maar ze wist niet recht, waarin dat bestond. 't Kwam toch niet, doordat hij een groenen tulband droeg om aan te duiden, dat hij een nakomeling van den profeet was : mannen met zulk een hoofdtooi kon men in elke straat vinden. Dan kwam 't eerder, doordat hij 't haar niet geschoren of onder den tulband opgestoken had, als andre Oosterlingen gewoonlijk, maar 't op de schouders neer liet hangen in lange, gelijke lokken. Gertrud liep voort en zag den man na : ze kon niet laten te hopen, dat hij om zou zien, zoodat ze zijn gezicht zien kon. Toen kwam een jonge man hem te gemoet; boog zich diep, kuste zijn hand en ging verder. De in 't zwart gekleede man stond een oogenblik stil, en zag den man, die hem zoo ootmoedig gegroet had, na, en zoo werd Gertruds wensch vervuld.