2 39 zag hij er alleen maar onbeholpen en onmogelijk uit. Zij kon niet begrijpen wat ze thuis toch voor bizonders aan hem gezien hadden. Maar Gertrud voelde toch niets tegen Ingmar, en ze zou graag vriendelijk tegen hem geweest zijn. Maar toen had iemand haar gezegd, dat Ingmar van zijn vrouw gescheiden, en nu naar Jeruzalem gekomen was om haar Gertrud terug te winnen. Toen was zij ver- schrikt geworden en had gedacht : „Nu durf ik niet eens tegen hem te praten. Ik moet hem toonen, dat ik niet om hem geef. Dat gaat niet aan, dat ik hem een oogenblik laat denken, dat hij me weer terug zal kunnen winnen. Hij is zeker hier gekomen, omdat hij voelt, dat hij me een groot onrecht heeft gedaan, maar als hij ziet, dat ik niet meer van hem houd, zal hij zijn verstand wel gebruiken en naar huis gaan." Maar nu, toen Gertrud Ingmar buiten de kolonie ontmoette, dacht ze aan niets anders, dan dat ze eindelijk een mensch vond, aan wien ze haar groote, wonderbaarlijke ontdekking vertellen kon. Ze liep snel naar hem toe en riep uit : „Ik heb Christus gezien." Zulk een verrukte uitroep had zeker niet over de kale velden en heuvels buiten Jeruzalem geklonken, sinds de dagen, dat de vrome vrouwen weerkeerden van het ledige graf en de apostelen toeriepen : „De Heer is opgestaan . " Ingmar bleef staan en sloeg de oogen neer, zooals