23 8 Den heelen weg over was Gertrud in zalige verruk- king. Zoo vol van geluk was ze niet geweest sinds den dag, dat ze Christus op de wei in 't bosch had ontmoet. Ze liep voort met gevouwen handen en omhoog geslagen oogen, alsof ze niet meer op de aarde liep, maar wolken en den blauwen hemel onder de voeten had. Christus hier in Jeruzalem te ontmoeten dat was nog heel wat meer, dan dat hij haar in 't woeste bosch in Dalecarlië verscheen. Daar was hij haar voorbij gegleden als een visioen, maar nu hij zich hier open- baarde, beteekende dat, , dat hij terug gekomen was om onder de menschen te werken. Ja, dat was iets zóó grootsch, dat Christus gekomen was, dat je niet op eens alles kon overdenken wat dat beteekende : maar vrede en vreugde en zaligheid, dat was 't eerste wat die zekerheid haar bracht. Toen Gertrud de stad uit kwam en de kolonie naderde, ontmoette ze Ingmar Ingmarsen. Hij had nog altijd die mooie zwarte kleeren aan, die zoo slecht bij zijn vereelte handen en grove trekken pasten, en hij zag er gedrukt en lusteloos uit. Al dadelijk van 't eerste oogenblik, toen Gertrud Ingmar in Jeruzalem weerzag, was ze er verwonderd over, dat ze eens zoo aan hem gehecht geweest was. En ook had het haar vreemd geschenen, dat Ingmar thuis zoo'n groot man was. Zoo arm als hij was, had- den zij en alle anderen toch gevonden, dat zij nooit een beter huwelijk kon doen. Maar hier in Jeruzalem