2 43 derd had, dat soms menschen daar boven gekomen waren en haar hadden staan aankijken. „Dat was niet prettig voor me, dat allen me zoo wonderlijk aanzagen, alsof ik krankzinnig was. Maar ik wist immers zoo zeker, dat Christus komen zou, dat ik niet laten kon daar `heen te gaan en op hem te wachten." „Nu zou ik wel liever gewild hebben, dat hij met groote macht en heerlijkheid op de wolken van den hemel gekomen was," zei ze, „maar wat komt er dat op aan, nu hij toch gekomen is ? Wat doet het er toe of hij komt in den donkeren winternacht ? 't Wordt toch dag of heldere morgen, zoodra hij zich vertoont. „En Ingmar? Dat jij nu juist hier komen moest, nu hij begint op te treden en te werken. Jij bent gelukkig, dat je niet hebt hoeven te wachten. Je komt juist in den goeden tijd." — Gertrud bleef plotseling staan. Ze hield de lantaarn op, zoodat ze Ingmars gezicht kon zien. Hij zag er gedrukt en somber uit. „Jebent al oud geworden in dit eene jaar, Ingmar," zei ze. „Ik begrijp wel, dat je door wroeging gekweld ben om mijnentwil. Maar nu moet je heelemaal vergeten, dat je verkeerd tegen me gedaan hebt. 't Was Gods wil, dat het zoo gaan zou. 't Was Gods groote genade, die over jou en mij kwam. Hij wilde ons naar Palestina leiden, juist in dezen goeden, grooten tijd ! -- „Vader en moeder zullen nu ook blij zijn, als ze Gods bedoeling begrijpen," ging Gertrud voort. „Ja ze