2 44 hebben me nooit boos of hard geschreven, omdat ik heenging, zij begrepen wel, dat ik het thuis niet uit had kunnen houden ; maar ik weet, dat ze verbitterd tegen jou geweest zijn. Maar nu zullen ze verzoend worden met de beide kindren, die in hun huis opgroeiden. Weet je wat ik geloof? -- Dat ze meer over jou ge- treurd hebben dan over mij." Ingmar liep zwijgend voort door den storm. Hij antwoordde evenmin hierop, als op al 't andere wat Gertrud zei. „Hij gelooft zeker niet, dat ik Christus gevonden heb," dacht Gertrud. „Maar wat doet dat er toe, als hij mij toch bij hem brengt ? Ach ! als ik nog maar een poosje geduld heb, zal ik alle volken en vorsten der aarde de knieën zien buigen voor hem, den Verlosser." Ingmar leidde Gertrud in 't Mohammedaansche ge- deelte van de stad, en zij liepen door veel donkre en door elkaar slingerende straten. Eindelijk bleef hij stil staan voor een lage poort in een hoogen muur zonder vensters, en deed die open. Zij gingen door een lage gang en kwamen op een verlichte binnenplaats.. Een paar knechts waren in een hoek bezig en een paar oude mannen zaten bijeengekropen op een steenen bank langs den eenen muur, maar niemand lette ook maar even op Ingmar en Gertrud. Zij gingen op een andere bank zitten, en Gertrud keek om zich heen. 't Was een binnenplaats, zooals zij er al vele in Jeruzalem gezien had. Rond om aan vier zijden was een over-