2 47 stond met de oogen neergeslagen, als in gebed. En hoe meer ze hem aanzag, hoe sterker haar ge- loof werd. „Kun je niet zien Ingmar, dat hij geen mensch is?" fluisterde ze, en Ingmar antwoordde, ook fluisterend. „Gistren, toen ik hem voor 't eerst zag, meende ik ook, dat hij meer dan een mensch was." „Ik voel een groote zaligheid, alleen al nu ik hem zie," zei Gertrud. „Ik weet niet wat hij van mij zou kunnen vragen, dat ik niet voor hem zou willen doen." „Dat komt zeker, omdat wij gewend zijn ons den Verlosser zoo voor te stellen, " zei Ingmar. De man, dien Gertrud voor Christus hield, stond nu rechtop en in bevelende houding midden in den kring van zijn aanhangers. Toen maakte hij even een beweging met de hand, en op eens begonnen allen, die om hem heen op den grond zaten, luid „Allah! Allah ! " te roepen. Op 't zelfde oogenblik begonnen ze allen 't hoofd te bewegen, 't heen en weer te gooien, van links naar .rechts, en van rechts naar links. Zij bewogen zich allen op de maat en riepen bij elke beweging : „Allah, Allah ! " Hij, die in 't midden stond, hield zich bijna stil, maar gaf de maat aan met een lichte beweging van 't hoofd. „Wat is dat?" zei Gertrud. „Wat is dat?" „Maar Gertrud, je ben langer in Jeruzalem geweest dan ik. Je moet wel 't beste weten wat dat is. " — „Ik heb wel over iets hooren spreken, dat „dansende: