248 derwischen" heette, " zeide Gertrud. „ Dat is zeker hun eere- dienst." Zij zat stil na te denken. Toen zei ze : „Dat is zeker alleen 't begin. Misschien is dat hier in 't land de gewoonte, zooals wij de godsdienstoefening met een psalm beginnen. Als dit voorbij is zal hij wel over zijn leer spreken. Ach ! wat zal ik blij zijn, als ik zijn stem hoor." De mannen, die midden op de plaats zaten, gingen voort hun : „Allah ! Allah ! " uit te stooten, en 't hoofd heen en weer te gooien. Zij bewogen zich al sneller, hun voorhoofden werden met zweet bedekt, en 't Allah ! roepen klonk als gerochel. Zij gingen zoo verscheidene minuten onafgebroken voort, tot eindelijk hun leider een zwakke beweging met de hand maakte, en ze plotseling ophielden. Gertrud had met neergeslagen oogen gezeten, om niet te hoeven zien hoe ze zich pijnigden. Toen het stil werd, zag ze op en zei tot Ingmar „Nu begint hij zeker te spreken. Ach wat zou 't heerlijk zijn hem te kunnen verstaan. Maar ik zal blij zijn, als ik zijn stem maar hoor." 't Bleef een oogenblik stil. Maar toen gaf de leider weer een teeken en zijn aanhangers begonnen op nieuw : „Allah ! Allah ! " te roepen. Ditmaal werd hun gewezen 't heele lichaam te bewegen en niet alleen 't hoofd. Spoedig waren ze allen weer in vollen gang. De man met 't machtige gezicht en de groote Christus-oogen dacht aan niets anders, dan aan zijn aanhangers tot al