252 gedaan. Ik geloof nu niet meer, dat die man Christus is. Ik ben niet gek meer. Je hebt 't mooi gedaan." Ingmar ging zwijgend naar de trap, die naar de slaapzaal van de mannen leidde. Gertrud kwam hem achterop. „Onthoud maar, dat ik je dit nooit vergeef," herhaalde zij. Daarop ging ze naar haar kamer, ging naar bed en schreide zich in slaap. Ze werd den volgenden morgen vroeg wakker, maar bleef in bed. Zij lag er zich over te verbazen ; „Wat is dat ? Waarom sta ik niet op ? Hoe komt het, dat ik niet naar den Olijf berg verlang ?" En zij legde de hand over de oogen en schreide weer. „Ik verwacht hem niet meer. Ik heb geen hoop meer. Dat deed me al te veel pijn gisteren, dat ik me bedrogen heb. Ik durf hem niet meer te verwachten. Ik geloof niet, dat hij komt." Gertrud bleef werkelijk bijna een week van den Olijf berg weg. Maar toen kwam 't oude verlangen en 't geloof weer boven. Op een morgen sloop ze er weer heen, en alles ging als vroeger. Op een avond, toen de kolonisten als gewoonlijk bij- een waren in de groote . zaal, zag Ingmar, dat Gertrud naast Bo ging zitten, en lang en druk met hem praatte. Na een poos stond Bo op en ging naar ingmar toe. „Gertrud heeft me verteld wat je geprobeerd hebt voor haar te doen," zei Bo. „Zoo ?" antwoordde Ingmar, die niet wist waar de ander heen wilde.