251 lang was. Zij zagen er vreeselijk uit, terwijl ze zich zoo lieten zwaaien, dat het lange haar nu eens voor hun gezicht, dan weer op hun rug hing. Hun oogen werden al starrer, hun gezichten leken op die van doode menschen, hun bewegingen werden kramptrekkingen, en wit schuim kwam uit hun mond. Gertrud stond op. Alle vreugde en verrukking was gedoofd. Haar laatste hoop was dood. Ze voelde niet anders dan diepen weerzin. Ze ging naar den uitgang, zonder eens naar hem om te zien, dien ze zoo pas nog voor den Verlosser gehouden had. „'t Is toch jammer van dit land," zei Ingmar toen ze buiten kwamen. „Wat een leeraars waren hier vroeger ! en nu geeft die man alleen onderwijs in draaien en zwaaien als krankzinnigen. " Gertrud antwoordde niet. Ze liep snel naar huis. Toen ze buiten de kolonie kwamen, hief ze de lantaarn op. „Zag je hem zoo, gistren ?" vroeg ze, en zag Ingmar in 't gezicht met oogen, die gloeiden van toom. „Ja," antwoordde Ingmar zonder aarzelen. „Speet je dat zoo, dat ik gelukkig was, dat je me hem zoo moest laten zien ?" zei Gertrud. „Dat vergeef ik je nooit, " voegde ze er na een poosje bij. „Dat begrijp ik wel," zei Ingmar. „Maar dat neemt niet weg, dat je doen moet wat je weet, dat goed is." Zij slopen de achterpoort in. Gertrud verliet Ingmar met een bitteren glimlach : „Je hebt je werk goed