255 Ik zal er nu niet meer over denken, of ik van haar houd, of zij van mij, ik zal alleen probeeren haar weer bij haar oude vader en moeder te brengen." „'t Ziet er nu wezenlijk niet zoo goed uit in de kolonie, als toen ik kwam," dacht Ingmar. „'t Zijn harde tijden. Alleen daarom wilde ik Gertrud al zoo graag meenemen. Ik weet niet waarom de kolo- nisten op eens zoo arm zijn, zij schijnen in 't geheel geen geld meer te hebben. Geen van hen durft een nieuwe jas of japon te koopen, niemand denkt aan appelsinas, ik geloof niet eens, dat ze genoeg durven eten aan tafel." In den laatsten tijd had Ingmar gemeend te merken, dat Gertrud van Bo begon te houden, en hij stelde zich voor, dat zij wel met hem zou kunnen trouwen, als ze maar eerst thuis waren. Ingmar vond dit het grootste geluk, waar hij nu op durfde hopen. „Ik weet wel, dat ik Barbro nooit terug kan krijgen," dacht hij, „maar ik zou al blij zijn, als ik maar nooit met een ander hoefde te trouwen, en mijn leven lang alleen blijven mocht. " Maar hij schoof die gedachten altijd van zich af. Hij veroordeelde zich zelven heel streng. „Je hoeft nu nergens aan te denken, en je niets te verbeelden, " zei hij tegen zich zelf. „Je hebt nu niets anders te doen, dan uit te vinden hoe je Gertrud weer naar huis brengt." Terwijl Ingmar daar in die gedachten verdiept stond