256 zag hij, ,dat een van de Gordonsche 'kolonisten met den consul uit het Amerikaansche consulaat kwam, dat dicht bij de Jaffapoort lag. Dat vond Ingmar vreemd. Hij was nu zoowat op de hoogte van de dingen, die de kolonie betroffen, en hij wist, dat de consul voortdurend probeerde de kolonisten zooveel mogelijk te schaden. Er was een groote vijandschap tusschen hem en allen op de kolonie. De man, die den consul bezocht had, was een Ame- rikaan en heette Clifford. Toen ze buiten kwamen, nam de consul afscheid van hem. „Dus je probeert het morgen ?" zei de consul. „Ja," antwoordde de man. „Ik moet het in orde zien te krijgen voor Mrs Gordon terugkomt." „Houd maar goeden moed," zei de consul. „Hoe 't ook gaat, ik zal wel zorgen, dat je er goed af komt." Op dat oogenblik kreeg de consul Ingmar in 't oog. „Is dat niet één van hen ?" vroeg hij zacht. Clifford keek verschrikt om, maar werd weer gerust, toen hij Ingmar herkende. „Ja, die daar ! -- hij loopt den heelen dag te suffen," zei hij, en sprak niet eens zachter dan in 't begin. Hij is pas gekomen, ik geloof niet, dat hij Engelsch verstaat." Hierdoor scheen de consul ook weer gerustgesteld, en toen hij van Clifford heenging, zei hij : „Dus mor- gen raken we eindelijk die heele troep kwijt."