258 Mrs Gordon zelf zat, dan op een van de anderen." „De hemel beware me," dacht Ingmar en ging langzaam de straat op. „Hij is zeker gevaarlijk, die man. Ik moest eigenlijk gauw naar huis, om te vertellen wat ik gehoord heb." Maar 't volgend oogenblik stond Ingmar weer op zijn vroegere plaats aan de poort. „Jij, Ingmar, moest de allerlaatste zijn, die de kolonisten waarschuwde. „Laat die man zijn gang gaan, dan wordt je werk verlicht. Je dacht er immers zoo pas over hoe je Gertrud uit de kolonie krijgen zou ! Nu komt dat immers van zelf. 't Was duidelijk, dat de consul en Clifford bedoelden, dat er gauw geen Gordonisten meer in Jeruzalem zouden zijn. „Ja, als dat maar gebeurde, dat de kolonie uit elkaar ging," dacht Ingmar. „Dan zou Gertrud wel graag meê naar huis, naar Zweden, gaan ! " En op dat zelfde oogenblik, dat Ingmar op de gedachte kwam, dat hij misschien gauw naar huis zou kunnen gaan, voelde hij, hoe hij verlangde. „Ach! als ik er aan denk, dat nu in Februari 't winterwerk in 't bosch begint, dan trekt het in mijn armen, en mijn vingers tintelen wan , verlangen om de b ij lschacht te grijpen. Ik kan 't niet begrijpen hoe de Zweden 't gJ begrijpen uithouden, zonder werk in den grond en in 't bosch. En ik geloof zeker, dat als zoo 'n man als Tims Halfvor een houtmijt of een veld te verzorgen had gehad, hij nog geleefd zou hebben."