2 59 Ingmar kon haast niet meer stilstaan van opgewonden- heid en verlangen. Hij ging de poort uit en den weg op, die dwars door 't dal van Hinnom loopt. Telkens en met steeds grooter zekerheid kwam de gedachte, dat, als ze maar eerst thuis waren, Gertrud met Bo trouwen zou, en hij alleen voortleven. „Misschien wil Karin wel mee naar huis gaan en huismoeder op Ingmarshoeve worden. Dat zou nog 't beste zijn en dan konden we 't zoo schikken, dat haar zoon de hoeve erft. „En al gaat Barbro terug naar de gemeente van haar vader, dan is ze toch niet zoo ver weg, dat ik haar niet nu en dan eens zien kan. Ik kan eiken Zondag naar haar kerk gaan, als ik wil ; en nu en dan ontmoeten we elkaar wel eens op een bruiloft of een begrafenis. En ik kan toch wel aan tafel naast haar zitten en met haar praten. We zijn toch geen vijanden, al zijn we gescheiden." Toen ging Ingmar er over nadenken, of 't ook verkeerd van hem was zoo blij te zijn, dat de kolonie misschien uit elkaar zou gaan. Maar hij verdedigde zich met kracht tegenover zichzelf. „Niemand kan zoolang onder de kolonisten leven, zon- der te zien, dat zij uitstekende menschen zijn," dacht hij, „maar toch kan niemand wenschen, dat ze zoo door zullen gaan. Wat zijn er al veel van hen gestorven, en wat moesten ze een vervolging verduren, en wat lijden ze nu onder armoede. Ja, ik kan 't niet anders inzien,