261 W eer stond hij een poos stil. „Misschien is 't Gods wil, dat deze kolonie hier bestaan en bijeen blijven zal," dacht ,hij. Nu ging het denken zwaar en langzaam bij Ingmar. En de gedachten, die opkwamen, waren bitter en kwellend. „Je moogt je verdedigen hoe je wilt, maar 't is toch verkeerd, dat je de kolonisten niet waarschuwt, nu je weet, dat er plannen tegen hen gesmeed worden. „'t Lijkt wel, alsof je meent, dat God niet wist wat Hij deed, toen Hij je naaste betrekkingen hier naar dit vreemde land leidde. Maar al kun je Zijn bedoeling niet raden, dan kun je toch wel begrijpen, dat Hij niet bedoelde, dat dit alles maar een paar jaar zou duren. „Misschien zag God neer op Jeruzalem, en op al de oneenigheid, die in de stad woelde, en dacht Hij toen : „Zie, ook hier wil ik een vrijplaats maken, waar eenheid woont, en een woning voor vrede en eendracht wil ik hier bouwen." Ingmar stond nog steeds stil. Hij liet zijn gedachten strijden. Ze stonden tegenover elkaar als reuzen, en hun worsteling was geweldig. De hoop, die Ingmar had opgevat, dat hij gauw naar huis zou gaan, had zich vast in hem geworsteld. Hij streed lang om die vast te houden. De zon ging onder en de duisternis viel snel. Maar Ingmar bleef daar in de duisternis staan met zijn strijd. Eindelijk vouwde hij zijn handen en bad tot God : „Nu smeek ik U, God, laat mij Uw wegen gaan."