2 62 Nauwelijks had hij dit gezegd of Ingmar voelde een wonderbaren vrede in zijn ziel. Maar op 't zelfde oogenblik was 't alsof zijn wil verdween, en hij begon te handelen volgens een wil, die niet de zijne, maar die van een ander was. Hij voelde dat zoo duidelijk, alsof iemand hem bij de hand vatte en hem leidde. „Dat is God, die mij leidt," dacht hij. Hij daalde den berg af, ging door 't dal van Hinnom en Jeruzalem voorbij. Hij dacht er aldoor aan, dat hij naar de kolonie zou gaan, en het bestuur daar vertellen wat hij ontdekt had. Maar toen Ingmar aan 't kruispunt gekomen was, waar de weg naar Jaffa terzijde afliep, hoorde hij de hoefslagen van een paard achter zich. Hij zag om. Daar kwam een ruiter aan, die dikwijls in de kolonie geweest was, en nu twee paarden bij zich had. Hij bereed 't eene en voerde 't andere bij den teugel. „Waar moet je heen ?" vroeg Ingmar en hield hem aan, toen hij voorbij reed. „Ik moet naar Jaffa," zei de man. „Ik zou ook graag naar Jaffa gaan," zei Ingmar snel. 't Kwam hem oogenblikkelijk in den zin, dat hij van dit toeval gebruik moest maken, en dadelijk naar Mrs Gordon rijden, zonder eerst de kolonie aan te doen. Spoedig was er overeengekomen, dat Ingmar naar Jaffa zou rijden op het losse paard. 't Was een goed paard en Ingmar wenschte zich zelf geluk met zijn inval. De zeven mijlen naar Jaffa moest hij wel in dien nacht