2 75 „Ja," zei Ingmar, „Achmed Effendi, die bestuurder is over alle Mohammedaansche scholen in Jeruzalem, kwam een paar dagen geleden bij ons, en zei : „Er is een groote meisjes-school hier in Jeruzalem, waar een paar honderd kinderen bijeenkomen, alleen om te schreeuwen en te vechten. Als men er voorbijgaat, bruist en kookt 't daar erger dan de Middellandsche Zee in de haven van Jaffa. Ik weet niet of de onderwijzeres sen lezen en schrijven kunnen, maar ik weet, dat ze de kinderen niets leeren. En ik kan er zelf niet heengaan, en er ook geen man heenzenden om orde te houden, omdat de godsdienst ons verbiedt een meisjesschool binnen te komen. „Nu weet ik maar één ding, dat die school zou kunnen redden," zei Achmed Effendi, „en dat is, dat Miss Young zich er mee zou willen bemoeien. Ik weet, dat ze geleerd is en dat ze Arabisch spreken kan. Ik zal haar geven wat ze begeert voor loon, als ze de zorg voor de school maar op zich wil nemen." „Nu," zei Mrs Gordon, „hoe liep die zaak af?" „Juist als die met den molen," zei Ingmar, » Miss Young zei, dat ze graag de school besturen zou, maar ze wilde geen loon voor haar werk hebben. Achmed Effendi antwoordde : „Ik ben gewend de menschen, die voor mij werken, te betalen. Ik heb nog niet geleerd genadegaven aan te nemen." „Miss Young was niet te bewegen, en hij moest onver- richter zake heengaan. Toen was hij boos en zei tegen Miss Young, dat zij 't op haar geweten had, als zoo-