2 74 Mrs Gordon wendde zich tot Ingmar en zag hem aan. „Nu,"zei ze, „en wat antwoordden ze daarop?" „Dat was niet moeilijk, om daarop te antwoorden," zei Ingmar. „Ze konden niet anders zeggen, dan dat ze graag den molen aan den gang zouden houden, maar dat ze geen verdiensten van hun werk wilden hebben." „Ja, dat was heel goed," zei Mrs Gordon. „Ik weet niet, of dat zoo heel goed was," zei Ingmar, „want nu wil Baram Pacha hun den molen niet geven. Hij kan dat niet doen, zegt hij, als ze geen loon voor hun werk willen hebben. Hij zegt, dat het niet gaat, de menschen er aan te wennen, dat ze alles voor niets kunnen krijgen. Hij zegt ook, dat dan allen, die meel verkoopen en molens hebben, hem bij den Sultan aan zouden klagen." Mrs Gordon zweeg. „Dus kwam er niets van dat aanbod van den molen," zei Ingmar. „U zoudt ten minste een stuk brood hebben kunnen verdienen, en dan zou 't een groote zegen voor 't volk geweest zijn ; maar daar viel nu niet over te denken." Ook hierop antwoordde Mrs Gordon niet. „Is er niets meer gebeurd ?" zei ze, alsof ze Ingmar op een ander onderwerp wilde brengen. „Och ja," zei Ingmar, „daar is ook iets met Miss Young en de school gebeurd. Hebt u daar ook niet van gehoord?" w Neen," zei Mrs Gordon.