281 wereld weggedragen door 't gevoel, dat God voor hen gestreden had. Nu en dan meenden zij te merken, dat volkshoopen, bestaande uit 't ergste schuim, dat in Jeruzalem te vinden was, op de kale velden om de kolonie kwamen, en 't huis stonden te bekijken. Maar al deze menschen verdwenen weer, en de dag ging voorbij, zonder verdere gebeurtenissen. Tegen den avond kwam Mrs Gordon naar Ingmar Ingmarsen kijken, die op zijn bed zat met een ver- bonden knie. Zij dankte hem warm voor zijn hulp, en toonde zich heel vriendelijk tegen hem gezind. „Ingmar Ingmarsen," zei ze onder anderen, „nu wil ik je zeggen, dat ik heel blij zijn zou, als ik je een wederdienst kon bewijzen. Wil je me niet vertellen wat je op 't hart ligt, zoodat ik je helpen kan ?" Mrs Gordon wist wat Ingmar in Jeruzalem hoopte te winnen. Zij zou hem op een andren dag niet hebben beloofd hem met zooiets te helpen, maar nu waren alien in de kolonie uit hun gewonen gedachten- gang gebracht. Mrs Gordon meende, dat niets haar meer aan 't hart lag dan Ingmar gelukkig te zien, nu hij haar en al de anderen zoo'n grooten dienst be- wezen had. Zoodra zij dit aanbod deed, sloeg Ingmar haastig de oogen neer. Hij bedacht zich lang, eer hij antwoordde. „Nu moet u mij beloven, niet kwalijk te nemen wat ik u nu vragen ga," zei hij.